Kleding

Samenstelling van de industrie
De kleding- en textielindustrie kan worden onderverdeeld in twee grote segmenten: de productie van textiel en stoffen uit grondstoffen en de transformatie van deze stoffen in kleding en andere accessoires. Het textielgedeelte van de industrie omvat het nemen van grondstoffen, het omzetten van dat materiaal in garen en het verven en afwerken van de stof die van het garen is gemaakt. Veel textielbedrijven in deze sector zijn tegenwoordig verticaal geïntegreerd, zoals het eerder beschreven proces. Tot textielstoffen kunnen stukken stof behoren, maar ook materialen zoals vloerbedekking, handdoeken, stoffering of zelfs industriële producten zoals brandslangen. De kledingindustrie knipt stoffen en andere materialen en naait ze aan elkaar om kleding of accessoires te maken, waaronder schoenen, bovenkleding, broeken en tops. Deze industrie omvat ook minder bekende breimolens.

Geschiedenis
De textiel- en kledingindustrie is eeuwenoud; Er zijn botnaalden gevonden die dateren uit 30,000 v.Chr. Gedurende die tijd bestond de meeste kleding uit geprepareerde dierenhuiden, waarbij beschavingen verschillende dierlijke en plantaardige vezels met elkaar weefden om unieke kleding te creëren. De industrie kende een relatief trage ontwikkeling en een gebrek aan vooruitgang tot aan de industriële revolutie, toen de productie van textiel en kleding aanzienlijk werd veranderd door technologie, waaronder de katoenjenever en pedaalaangedreven naaimachines. De textielindustrie was een van de eersten die werd gemechaniseerd vanwege de hoge hoeveelheid arbeid die nodig was om één enkel stuk stof te maken. Sindsdien zijn er veel technologische ontwikkelingen geweest aan de textielkant van de industrie, die sterk afhankelijk is van technologie, waarbij vooral automatisering is geïntegreerd. De kledingkant van de industrie wordt nog steeds voornamelijk gedaan met menselijke arbeid (mensen die naaimachines bedienen, enz.). Dit is de belangrijkste reden voor de toewijzing van deze bedrijfstak aan goedkopere arbeidsmarkten.

Trends
Kledingproductie vindt meestal plaats in landen met lage arbeidskosten, maar er is meer nodig om modebedrijven te laten slagen. De productie-efficiëntie van het bedrijf is de belangrijkste winstgevendheidsfactor voor kleding en textiel. Bedrijven moeten over voldoende productdifferentiatie en mondiale branding beschikken om een ​​hogere prijs te kunnen eisen.
De algemene trend is dat bedrijven in de sector snel moderniseren om hun productie-efficiëntie voor te blijven op de steeds mondialer wordende concurrentie. Ze hebben ook hun bestaande producten moeten aanpassen om aan de vraag van de klant te voldoen, zoals het maken van kleding uit gerecyclede materialen, het verwerken van andere materialen in hun producten (zoals elektronica), of het creëren van snellere en efficiëntere toeleveringsketens om goederen sneller bij de consument te krijgen. .
De smaak van de consument bepaalt vrijwel uitsluitend de vraag. De economische neergang dwong veel consumenten en bedrijven hun budgetten te verlagen en op zoek te gaan naar goedkopere producten. Voor fabrikanten betekende dit dat ze vrijwel onmiddellijk moesten overstappen op de productie van een betaalbaarder product dat consumenten zouden kopen; Er gelden enkele uitzonderingen in het geval van duurdere kleding. Er is ook een tendens geweest om met andere bedrijven te fuseren om de concurrentie beter te kunnen bestrijden. Ondanks de hevige concurrentie hebben veel bedrijven echter succes geboekt door nichemarkten te vinden en te domineren. Het betekent dat ontwerpers en warenhuizen de marketing- en verkoopstrategieën moeten herzien om daar te gaan waar het winkelend publiek geld uitgeeft.